Doya doya yaşamayı bileceksin, içine çeke çeke, tada tada..

İstanbul sokakları gibi..

Her sabah yeniden baharın o en körpe en taze en berrak zamanlarına uyanıyormuşçasına..

Binlerce hikayenin arasında sadece sen varmışçasına..

“İyi ki doğmuşum, iyi ki varım, iyi ki benim” cümleleri kalbinde dile gelmiş aklında galipmişçesine..

Hiç düşmemiş, hiç canın yanmamış, hiç yıpranmamışçasına ve bir o kadar da güçlü hissedercesine..

Kısacası, sadece var olduğun ve bu varlığa dilediğince müdahale hakkın olduğu için umut taşırcasına..

Hayat senin, umutlar da elbet senin..

Mutluluklar kadar hayal kırıklıkları da senin..

Paramparça bir anda yeniden doğrulmak, yola devam etmek senin..

Yeniden başlamak senin..

Zaten yaşamak sırf bu yüzden delice bir iş değil mi??